“Мо бо ҷавонони созандаи худ ифтихор мекунем, чунки ҷавонони даврони соҳибистиқлолии Ватанамон имрӯз бо нангу номуси миллӣ, ташаббусҳои шоиста ва эҳсоси баланди ватандорӣ дар рушди Тоҷикистони азиз ҳиссаи арзишманд мегузоранд ва ба Модар – Ватани худ содиқона хизмат мекунанд”
Эмомалӣ Раҳмон
Ватандӯстӣ яке аз арзишҳои воло ва муқаддаси инсонӣ ба шумор меравад, ки дар ташаккули шахсият, пешрафти ҷомеа ва таҳкими давлат нақши бузург мебозад. Муҳаббат ба Ватан танҳо як эҳсоси оддӣ нест, балки маҷмӯи андеша, эҳсос, масъулият ва садоқатест, ки инсонро ба ҳифзи арзишҳои миллӣ, эҳтироми таърих ва саҳмгузорӣ дар ободии кишвар водор месозад. Ватандӯстӣ инсонро ба он раҳнамоӣ мекунад, ки манфиатҳои шахсиро бо манфиатҳои ҷомеа ва давлат ҳамоҳанг созад.Ватан барои ҳар як инсон макони муқаддас аст. Ин ҷо инсон чашм ба олам мекушояд, забони модариро меомӯзад, фарҳанг ва расму оинҳои миллаташро аз худ мекунад. Аз ҳамин рӯ, дӯст доштани Ватан аз муҳаббат ба хонавода, деҳа, маҳалла, табиат ва одамони гирду атроф оғоз меёбад. Муҳаббат ба Ватан дар эҳтиром ба падару модар, арҷгузорӣ ба гузаштагони миллат ва ҳифзи арзишҳои миллӣ таҷассум меёбад.Шуури ватандӯстӣ яке аз муҳимтарин ҷанбаҳои тарбияи инсон аст. Ин шуур ба инсон мефаҳмонад, ки ӯ дар назди Ватан қарз ва масъулият дорад. Шахси ватандӯст танҳо бо сухан не, балки бо амали нек муҳаббати худро нисбат ба Ватан нишон медиҳад.Хондани илм, омӯзиши касбу ҳунар, меҳнати ҳалол, риояи қонун, ҳифзи табиат, эҳтироми фарҳанг ва саҳмгузорӣ дар пешрафти ҷомеа – ҳамаи ин нишонаҳои ватандӯстии ҳақиқӣ мебошанд.Ватандӯстӣ ҳамчунин эҳтиром ба таърихи миллат ва сабақ гирифтан аз таҷрибаи гузаштагон аст. Миллати тоҷик дорои таърихи ғанӣ, фарҳанги бой ва шахсиятҳои бузурги илму адаб мебошад. Ифтихор аз чунин мероси гаронбаҳо дар дили ҳар як шаҳрванди кишвар ҳисси масъулиятро бештар мекунад. Вақте инсон аз таърихи Ватани худ огоҳ аст, ӯ беҳтар дарк мекунад, ки ҳифзи истиқлолият, ваҳдат ва суботи кишвар чӣ қадар муҳим аст.Ватандӯстии ҳақиқӣ бо эҳтиром ба дигар халқҳо ва фарҳангҳо низ алоқаманд аст.Шахси ватандӯст на танҳо кишвари худро дӯст медорад, балки нисбат ба дигарон низ эҳтиром, таҳаммул ва инсондӯстӣ нишон медиҳад. Зеро сулҳу дӯстӣ, ҳамдигарфаҳмӣ ва эҳтироми байни миллатҳо яке аз асосҳои зиндагии осоишта мебошад. Аз ин лиҳоз, ватандӯстӣ ва фарҳанги муносибатҳои инсонӣ бо ҳам зич алоқаманданд.Дар шароити имрӯза, ки Тоҷикистон ҳамчун давлати соҳибистиқлол роҳи рушд ва пешрафтро тай мекунад, ватандӯстӣ аҳамияти боз ҳам бештар касб менамояд.Пешрафти давлат танҳо бо заҳмати содиқона, дониш, хирад ва масъулияти шаҳрвандон таъмин мегардад. Ҷавонон, ки нерӯи асосии ҷомеа мебошанд, бояд бо ҳисси баланди ватандӯстӣ тарбия ёбанд, то тавонанд дар оянда барои ободии кишвар саҳми арзанда гузоранд.Имрӯз вазифаи ҳар як шаҳрванди Тоҷикистон аст, ки Ватани худро дӯст дорад, арзишҳои миллиро ҳифз намояд, қонунро эҳтиром кунад ва барои шукуфоии давлат талош варзад.Ватандӯстӣ танҳо сухан нест, балки амал, масъулият ва садоқат аст. Ҳар қадами неке, ки инсон барои ҷомеа ва давлат мегузорад, намунаи муҳаббат ба Ватан мебошад.Хулоса, ватандӯстӣ пояи устувори давлатдорӣ, ваҳдати миллӣ ва пешрафти ҷомеа аст. Муҳаббат ба Ватан инсонро ба меҳнати софдилона, эҳтироми гузашта, масъулият барои имрӯз ва умед ба фардои нек раҳнамоӣ мекунад. Агар ҳар як шахс дар қалби худ муҳаббати самимӣ ба Ватанро ҷой диҳад, ҷомеа пешрафта, давлат қавӣ ва ояндаи миллат дурахшон хоҳад шуд.
ҲАЛИМОВ ФАРИД- донишҷӯи курси сеюми ихтисоси геология, ҷустучӯ ва иктишофи конҳои нафту гази факултети геологияи ДМТ, аъзои маҳфили “ҶАВОНОН-ПАЙРАВОНИ ПЕШВОИ МИЛЛАТ”
